ช่วงหลังๆ มานี่ผมเริ่มชอบวิชาคณิตศาสตร์มากขึ้น ซึ่งเป็นผลมาจากการอ่านการ์ตูนเรื่อง “Q.E.D อย่างนี้ต้องพิสูจน์” ของสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจครับ (Q.E.D. ย่อมาจากคำว่า “Quod Erat Demonstrandum” หรือที่แปลว่า “ซึ่งต้องพิสูจน์”) เรื่องนี้เป็นการ์ตูนที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับ “โทมะ โซ” เด็กอัจฉริยะที่เรียนจบจาก MIT ด้วยวัยเพียง 15 ปี แต่กลับอยากใช้ชีวิตแบบนักเรียนม.ปลายธรรมดาๆ ที่ญี่ปุ่น และเขาเองก็ได้เข้ามาใช้ความฉลาดทางด้านคณิตศาสตร์ของเขาในการไขคดีปริศนาต่างๆ มากมายครับ พูดง่ายๆ มันคือ การ์ตูนแนวนักสืบที่เน้นหลักการทางคณิตศาสตร์มากหน่อยนั่นเอง ( พออ่านไปแล้วจะพบว่ามีทฤษฎีเจ๋งๆ มากมายเลยที่เราอาจไม่เคยรู้ครับ)

ป.ล. หลังจากที่ได้อ่านการ์ตูนเรื่องนี้ ผมก็ได้มีโอกาสไปหา series ฝรั่งเรื่อง Numb3rs มาดู ซึ่งก็เป็นแนวใช้คณิตศาสตร์สืบสวนอาชญากรรมเหมือนกัน ซึ่งดูจะ advance กว่าในการ์ตูน QED นี้เยอะเลยครับ แต่ความสนุกไม่แพ้กันเลย ^^

แต่ที่จะมาพูดวันนี้จะยังไม่พูดถึงเรื่องคณิตศาสตร์ในการ์ตูนหรือเรื่องนี้ แต่แค่จะบอกเฉยๆว่าทำไมผมถึงหันมาสนใจเรื่องคณิตศาสตร์มากขึ้น…

หลังจากเริ่มบ้าคณิตศาสตร์แล้ว เมื่อวันก่อนตอนไปรอรับภรรยากลับบ้าน ผมได้มีโอกาสอ่านนิตยสาร My Maths ฉบับที่ 62 วันที่ 1 เมษายน – 15 พฤษภาคม 2553 และในนั้นก็มีคอลัมน์นึงเกี่ยวกับคณิตศาสตร์ในภาพยนตร์ ซึ่งในเล่มก็ได้ยกตัวอย่างมาหลายเรื่องเลยทีเดียว ซึ่งก็มีหลายเรื่องอีกเช่นกันกันที่ผมยังไม่เคยดูมาก่อน

ในคอลัมน์นั้นให้คำแนะนำว่า ถ้าสนใจรายละเอียดให้ลองหาใน Google ดูว่า “math in movies”

มันก็ทำให้ผมได้พบกับเว็บ ดีๆ เว็บนี้ครับ http://www.math.harvard.edu/~knill/mathmovies/
ซึ่งในเว็บได้รวบรวมคลิปวีดีโอที่เกี่ยวกับคณิตศาสตร์ในภาพยนตร์เรื่องต่างๆ ไว้ให้ดูกันด้วย ถ้าสนใจก็ลองเข้าไปดูได้เลยครับ ^^

Tagged on:                     

Comments

  1. นนท์ says:

    น่าสนใจครับ ผมก็ชอบแนวนี้เช่นกัน
    หมายถึงการเรียนรู้อะไรอย่างเพลิดเพลินสนุกสนาน